بهار٬ همه چیزش با تابستان ٬ با زمستان ٬ و با پاییز فرق دارد. حق است است که بهار را یک آغاز پرشکوه بدانیم؛ نه تنها به دلیل رویشی خیره کننده : امروز، بوته ی سبز روشن؛ فردا غرق صورتی گل محمدی؛ امروز، یاس بسته ی خاموش؛ فردا سیلاب نوازنده ی عطر. نه فقط به دلیل ای رویش خیره کننده ، بل به علت حسی از خواستن، طلبیدن ،  عاشق شدن، بالا پریدن، فریاد کشیدن، خندیدن، شکوفه کردن، باز شدن روح . . .

بهار ، بیش از آنکه حادثه یی در طبیعت باشد ، حادثه یی ست در قلب آدمی .

و پیش از آنکه در طبیعت محسوس باشد ، در حسی انسانی وقوع می یابد .

این ، در بهاران گل نیست که باز می شود ، گره های روح انسان است . . .    .

( یک عاشقانه ی آرام – نادر ابراهیمی )